Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

PCHŁA, MAŁA NIEPOZORNA – Tekst: lek. wet. Marzena Stanisławska

Pchła kocia (Ctenocephalides felis) jest ektopasożytem kota, który może pasożytować na człowieku, psie, szczurze oraz innych zwierzętach domowych i dzikich. Samiec C. Felis osiąga wielkość 1,5 mm długości, samica jest większa: 2,5–3,2 mm długości. Jednak mimo swojego niewielkich gabarytów zwierzątko to potrafi być bardzo niebezpieczne i dla ludzi, i dla zwierząt.

Cykl rozwojowy
Cykl rozwojowy pchły jest uzależniony od temperatury (w niskich temperaturach jest opóźniony), lecz przeważnie trwa około 2–3 tygodni. Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Liczba składanych jaj jest zaskakująca – w ciągu swojego życia może złożyć ich nawet 600–2000 (dziennie około 15 sztuk). Kształt jaj jest elipsoidalny, a kolor białawy.
Po około 5–7 dniach z jaj wykluwają się larwy. Są one beznogie, posiadają aparat gębowy typu gryzącego. Larwy odżywiają się resztkami organicznymi, odchodami dorosłych osobników. Stadium larwalne trwa 7–18 dni. Larwy bytują głównie: w dywanach, wykładzinach, wełnianych rzeczach itp.
Następne stadium rozwojowe to stadium poczwarki, które trwa około 14 dni. Po dwukrotnym linieniu larwy przekształcają się w dorosłe osobniki. Gdy pchły w swoim środowisku znajdą żywiciela (zwierzę czy człowieka), uwalniają się z kokonów i atakują. Osobniki otulone kokonem mogą w nim przetrwać nawet parę miesięcy.

Bardzo łatwo złapać pchłę
Kocie pchły bywają bardzo uciążliwe. Łatwo je „złapać” – kot nie musi wychodzić z domu, ani kontaktować się z innymi zwierzętami. Opiekunowie czworonogów mogą przenieść pchły np. na swoim ubraniu, jak również stać się ich obiektem, przebywając w otoczeniu, w którym wcześniej było zwierzę zarażone tym ektopasożytem. Kocia pchła jest także wektorem wielu chorób i niektórych pasożytów wewnętrznych – jaja tasiemców.

Sprytny skoczek
Pchła jest owadem, który w trakcie ewolucji utracił skrzydła, a w zamian rozwinął wydłużone i silne odnóża. Dzięki nim może wykonywać zadziwiające skoki. Dzięki tej umiejętności łatwiej jest jej dostać się do źródła pożywienia, którym jest krew zwierząt ciepłokrwistych. Inne cechy budowy ułatwiające życie pasożytnicze to:
– oskórek obficie pokryty szczecinkami, a także wyrostkami, zawsze skierowa nymi do tyłu (dzięki temu ułatwiony jest ruch pcheł do przodu w sierści lub w piórach i zapobiega zsuwaniu się z ciała żywiciela);
– narząd gębowy dorosłego osobnika ma postać ryjka, którego najważniejszym elementem są sztylecikowa te żuwki;
– odnóża skoczne odznaczają się bardzo długimi biodrami.

Jak rozpoznać, że kot ma pchły?
Przy dużym „zapchleniu” można zauważyć dorosłe osobniki na skórze i futrze pupila. Łatwiej znaleźć odchody pcheł na ciele zwierzaka. Głównie na grzbiecie, okolicach szpary powiekowej, brzuszku i u nasady ogona. Odchody pcheł są czarne, drobne jak ziarna piasku. Po sczesaniu na mokrą chusteczkę lub watkę, rozpuszczają się i pozostawiają czerwone ślady. Uwaga – sam świąd skóry pupila nie musi być objawem zapchlenia, może świadczyć o innych chorobach skóry.

Choroby wywoływane przez pchły

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 175 – MAJ 2017