Zadzwoń do nas: (22) 844 19 84 / (22) 844 80 77 / 665 777 244 Email: kociesprawy@kociesprawy.pl

Nie masz jeszcze prenumeraty naszego magazynu?  Zamów

IRBIS WŁADCA ŚNIEGU


Tekst: Sławomir Lipiecki
Zdjęcia: Joanna Kubacka i „Snow Leopard Trust”

Pantera śnieżna (Panthera Uncia), zwana też irbisem lub barsem, należy do jednych z najsłabiej poznanych gatunków kotów. Jest to zapewne spowodowane tym, że zamieszkuje ona niedostępne tereny gór wysokich (Himalaje oraz Tien-Szan), gdzie trudno prowadzić badania naukowe ze względu na wyjątkowo nieprzychylny dla człowieka klimat.
Irbis, pomimo że żyje w swej „lodowo-górskiej” warowni i podlega ścisłym przepisom ochronnym, jest jednym z najbardziej zagrożonych wyginięciem kotów naszej planety.


 Inna pantera
Z wyglądu i budowy irbis bardzo się rożni od pantery cętkowanej. Przede wszystkim jest nieco mniejszy. Długość całkowita (tułowia i głowy) wynosi ok. 1 metra (maksymalnie do 1,3 metra), a wysokość w kłębie jedynie ok. 60 cm. Za to szeroki, puszysty ogon może mieć nawet metr długości. Całkowita masa ciała irbisa bardzo rzadko przekracza 60 kg (przeciętnie 50 kg, a maksymalnie 75 kg). W przeciwieństwie do pantery cętkowanej, irbis nie ryczy, a jedynie wydaje całą gamę niezwykłych, ochrypłych dźwięków przywoławczych.

Dominującym kolorem futra pantery śnieżnej jest matowy bladoszary lub dymnoszary z lekkim, żółtawym odcieniem. Irbis ma czarne cętki na głowie, szyi i dolnej części łap. Grzbiet i boki także pokryte są pięknymi cętkami, ułożonymi w rozety. Ze względu na surowy klimat, okrywa włosowa tego kota jest bardzo gęsta, przez co sama głowa wydaje się nieproporcjonalnie mała w stosunku do reszty ciała.
Irbisy spotykane są najczęściej w lodowatej strefie, obejmującej m.in. południowo-zachodnie i północne granice Chin, i zajmującej powierzchnię prawie 1,23 miliona km2. Niewielka liczba tych kotów żyje także w Rosji, Mongolii, Indiach, Pakistanie, Nepalu, Butanie, Kazachstanie, Tadżykistanie, Kirgistanie, Uzbekistanie i Afganistanie. Jak się szacuje, całkowita populacja irbisa liczy zaledwie 4000 osobników. Badania R. Jacksona prowadzone w Nepalu wykazują, że powierzchnia ok. 100 km2 może być domem dla 5-10 kotów. W innych regionach liczebność wynosi zaledwie 0,2-0,4 irbisa na analogicznej powierzchni. Najnowsze badania National Geographic dały zatrważające rezultaty – oceniono, że w stanie dzikim
przy życiu pozostało już nie więcej niż tylko 3500 kotów.


Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY Nr 146-147 – Grudzień 2014/Styczeń 2015